Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

"Страла"

На гэтых землях захаваліся традыцыі старажытных абрадаў, якія ўзыходзяць яшчэ да язычніцкіх часоў. Унікальным з’яўляецца абрад "Ваджэнне і пахаванне Стралы". Страла - не толькі назва старажытнай зброі, але і сімвал славянкага бога-грамоўніка Перуна, падаўца ўрадлівага навальнічнага дажджу. У канцы вясны "Стралу хаваюць". Яе сімвалы да гэтага часу закапваюць у полі. Кажуць: для таго, "каб гром не пабіў ураджай". У некаторых вёсках "хавалі" не "Стралу", а "Вясну" ў выглядзе "лялькі". Цікава, што міфалагічнае імя вясны ў беларусаў - Ляля. Гэты абрад - перажытак чалавечых ахвярапрынашэнняў. Вядома, што славяне такія ахвяры багам прыносілі аж да ХІІ ст. У той жа час такая "лялька" захавала найстаражытнейшыя земляробчыя ўяўленні аб паміраючым і адраджаючымся богу расліннасці.


"Купалле"

Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь. Уяўленні аб нябесным агні і вадзе - у арнаментальных знаках сонца, маланкі-дажджу і вады. Вобразы плавання і пераезду, чаўна і берагоў - і ў рамястве ткацтва. Каб знайсці "агульную мову" з космасам, тобок, гармонію, чалавек звяртаецца да сіл прыроды ўсіх трох узроўняў свету. Так і ў адзенні, і ў будаўніцтве: узнаўляецца структура ўжо створанага Богам, дасканалага свету. Верх акна суадносіўся з небам, і таму зверху мы бачым сонечныя знакі.земляробчыя ўяўленні аб паміраючым і адраджаючымся богу расліннасці.


"Дажынкі"

Дажынкі - старажытны абрад заканчэння жніва. Пад рознымі назвамі ён распаўсюджаны па ўсёй Еўропе. Лічылася, што патрэбна прынесці апошні сноп у дар Богу, каб Ён паслаў дастатак і ўраджай на наступны год. Рытуальны аб’ект дажынак з вёскі Стаўбун - "барада". Такі ўпрыгожаны сноп пакідалі незжатым, каб дух нівы меў магчымасць застацца там да новага лета. Крыж з каласоў клалі наверх “барады”, пад яе ставілі прынашэнне - хлеб і ваду.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.