Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

Ветка лічыцца буйнейшым стараабрадніцкім цэнтрам іканапісу першай паловы XVIII ст. Аднак веткаўскі майстар Рыгор Рагаткін пісаў сваю ікону "Іаан Багаслоў у маўчанні" яшчэ ў 1929 годзе. Экспедыцыі музея дазволілі сабраць матэрыялы, звязаныя з іканапісцамі. Тут усе прадметы - сапраўдныя. Праўда, гэта маленькі фрагмент калісьці велізарнай культурны. У знак гэтага - іконная дошка з фрагментам жывапісу.

"Іаан Багаслоў у маўчанні"

На стале - няскончаная ікона "Адзігітрыя". Гэта работа Паўлікава Рыгора Цімафеевіча (1867 - 1921), іканапісца са старадубскай слабады Шаламы. Сам ён родам з веткаўскай слабады Мар’іна. Яшчэ адзін аўтарскі падпісны твор - ікона "Сафія, Вера, Надзея, Любоў". Яго напісаў Сімяон Якаўлевіч Зайцаў у 1873 годзе "в местечке Ветке". Тэма Прамудрасці-Сафіі як маці лепшых чалавечых пачуццяў гучыць метафарычна і ў гэтым вобразе святых пакутніц ІІ ст.

"Адзігітрыя"

Раставыя іконы святых мужоў калісь знаходзіліся ў вялікіх іканастасах стараабрадніцкіх цэркваў, у большасці спустошаных і зачыненых. Тры ўзросты: юнак, мужчына, старац - гэта быццам гаспадары майстэрні, сімвал пераемнасці духоўнасці.

Інструменты, фарбы - сабраныя на гарышчах дамоў. Яны сведчаць аб сапраўднасці традыцыі, перарванай у час атэізму. У дамах нашчадкаў майстроў, а таксама паміж старонкамі старадаўніх кніг знойдзены і бясцэнныя папяровыя аркушы з малюнкамі-узорнікамі, гравюрамі. Агулам іх называюць "прорысамі". У нашай калекцыі аркушы - "прорысы" XVII - ХХ стст.

Дошка пакрывалася грунтам-"ляўкасам". Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігменты (мінеральныя і арганічныя) расціраліся і размешваліся жаўтком яйка, часночным "зеллем" (сокам) - у лыжках або ракавінах. Жывапіс быў шматслойны. Спачатку наносілі цёмны "санкір" у ценевых месцах. Затым пісалі "далічное" - палаты, пейзаж. На Ветцы значным з’яўляецца ўплыў новага жывапісу. "Лічное" пісьмо пакрывалі па санкіру вохрай, пракладвалі кінавар’ю, "высвятлялі" ў некалькі пластоў. Завяршалі белым колерам, што сімвалізавала "аблістанне" святога Боскім святлом. Фон - гэта таксама "свет". Часта ён пакрыты ліставым золатам. Золата і "тварылі", ператвараючы яго ў залатую фарбу для ўзораў і блікаў-"прабелаў".

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.