Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

Майстар-клас «Саламяныя цуда-птушкі»прайшоў у філіяле Веткаўскага музея

Чарговыя “арніталагічныя пасядзелкі” ў філіяле даказалі, што засталіся ў Гомелі людзі, якіх нашыя супрацоўнікі яшчэ не навучылі рабіць саламяных птушак. Ткацкая майстэрня, упрыгожаная рушнікамі і посцілкамі з птушынымі матывамі, не здолела нават змясціць усіх жадаючых зрабіць птушку сваімі рукамі ды даведацца што-кольвек пра гэтую істоту ў беларускай міфалогіі і культуры.

Пра невычэрпны вобраз птушкі супрацоўніку музея Пятру Цалку сапраўды было што распавесці. Па-першае, гэты вобраз атаясамлівалі са своеасаблівым медыятарам, які злучаў свет боскі са светам чалавечым. Паводле некаторых расповядаў, калі чалавек нечага моцна жадае, то можа з думкамі сваё пра жаданне пакарміць птушак, і яны абавязкова данясуць усё да Бога. Па-другое, птушка- вястунка цёплага надвор’я па вясне.

У народнай свядомасці птушкі дзяліліся на “добрых” і “дрэнных”. “Добрымі” лічыліся тыя, якія ляталі ў вырай, бо месца, куды яны адляталі, атаясамлівалася з раем, з месцам, дзе жывуць багі. Пра благіх жа птушак думалі, што іх у рай не прымаюць (вароны, вераб’і, грачы). З апошнімі звязваецца мноства прыкмет і павер’яў.

Існуе ў народзе шмат легенд пра пераўтварэнні людзей у птушак. Так, вядома шмат варыянтаў легенды аб тым, як жанчына, якая пакінула дзяцей, перакінулася ў зязюлю. А цяпер лётае па лесеі шукае іх. Паводле іншага павер’я, зязюля – былая багатая паненка, якая мела каханка Якуба. Калі яна прызналася ў здрадзе мужу, той забіў каханка, а здрадніца дагэтуль лётае і кліча: “Я-куб! Я-куб!”, што мы чуем як “Ку-ку! Ку-ку!”.

Былі тут і тыя, хто трапіў на майстар-клас выпадкова. Ірына са сваёй дачкой хацелі паглядзець экспазіцыю, але з задавальненнем засталіся рабіць птушак:

- Мне вельмі спадабалася. Абсалютна незвычайны для сучансга чалавека занятак, але даволі мілы, з песнямі, з утульнымі пасядзелкамі…

Птушка, зробленая з саломы – вельмі сімвалічная рэч. Салома цесна звязаная са збожжам,а збожжа – гэта тое, што карміла чалавека спрадвеку.

Акрамя таго, збожжа – сімвал вечнага жыцця, вечнага колазвароту: зерне падае ў глебу, нараджае новае жыццё, новае зерне, якое зноў падае ў зямлю…

Пятро Цалка пры стварэнні ўласнай цуда-птушкі раіць абіраць колеры, якія ў кожнага з прысутных выклікаюць толькі пазітыўныя асацыяцыі.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.