Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Галоўная
  • Архіў навін
  • У гомельскім філіяле Веткаўскага музея народнай творчасці прайшоў “Музычна-этнаграфічны вечар на Дзяды”

Кожны, мусіць, хоць крыху, але знаёмы з беларускай традыцыяй шанавання дзядоў: у гэты дзень - у суботу перад Міхайлам або Змітром -  прыбіраліся хаты, падворкі, ладзілася памінальная вячэра. Гаспадар клікаў на вячэру дзядоў – продкаў з роду. У гэты вечар пра продкаў узгадвалі толькі ўсё самае лепшае, а ежу пакідалі ім на ноч, у некаторых мясцовасцях накрываючы абрусам.

7 лістапада, напярэдадні Змітра (а менавіта ў суботу перад Змітром найчасцей на Беларусі Дзяды і адзначалі), ГМКГА “Талака” зладзіла музычна-этнаграфічны вечар у філіяле нашага музея.'

Першую частку – этнаграфічную – маршалак “Талакі” Марыся Тульжанкова распачала аповедам пра традыцыю, шчодра выкарыстоўваючы ўласны экспедыцыйны досвед.

Пасля аповеду кожны мог распавесці нешта цікавае, што ведае пра абрад, або якую-небудзь гісторыю, звязаную з Дзядамі. Пятро Цалка, напрыклад, узгадаў выпадак з дзяцінства. Яго бабуля, вельмі ахайная па натуры жынчына, пакінула аднойчы на стале недаедзеную вячэру:

- Мяне гэта вельмі здзівіла. Я спытаў бабулю, навошта яна так зрабіла, а яна мне адказала: “Дзед Кадзік яшчэ прыйдзе…” Я ўспрыняў гэта як мае быць, і на раніцу заўважыў: “А дзед Кадзік сапраўды прыходзіў! Глядзі, відаць, кашу еў: лыжка не так ляжыць”. Ты не аб чым не задумваешся і табе асабліва ніхто нічога не тлумачыць, але, тым не менш, вось так і перадаецца традыцыя з пакалення ў пакаленне.

Этнаграфічная частка вечара ўключала ў сябе і прагляд фільма “Восень на Палессі” беларускіх этнографаў Рэгіны Гамзовіч і Алеся Лозкі. Фільм сярод іншых эпізодаў з традыцыйнага жыцця ілюструе і тое, як праходзілі Дзяды ў весцы Дзяржынск Лельчыцкага раёна.

А вось музычная частка – гэта выступ Рамана Яраша і Віктара Сямашкі, музыкаў з Мінску. Раман выконваў песні ў блюзавай апрацоўцы, як свае, так і на вершы беларускіх паэтаў. Віктар парадаваў жывым гукам кларнета пад электроннае рытмовае аздабленне.

- На Дзяды ўвесь род збіраўся для таго, каб узгадаць здабыткі сваіх продкаў, іх гонар і славу і пры гэтым атрымаць ад іх блаславенне на будучае сваё жыццё, – распавядае арганізатар вечара Марыся Тульжанкова. – Мэтай мерапрыемства было пазнаёміць людзей з народнай традыцыяй, культурай продкаў. Сённяшнія Дзяды – гэта проста нагода ўзгадаць нашае мінулае. Бо гэта праблема сучаснай моладзі: мы не шануем мінулае, якое дапамагае неяк будаваць сваю будучыню.

А скончылася ўсё чаяваннем ва ўтульнай атмасферы і прыемнай кампаніі.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.