Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Галоўная
  • Архіў навін
  • Этна-вечарына “Дай, Божа, знаць, з кім век векаваць!” прайшла ў філіяле Веткаўскага музея

Даўно ў філіяле музея не ладзілася чагосьці выключнага. Аднак неўтаймоўны загадчык філіяла Пятро Цалка не мог прапусціць цэлы шэраг зімовых святаў і не паклікаць з якой-небудзь добрай нагоды сваіх сяброў пад гасцінны дах філіяла.

Гэткай нагодай стала свята Вадохрышча і звязанае з ім заканчэнне так званых “Крывых вечароў” – часу, калі нельга было працаваць, затое можна было спяваць, танчыць, а таксама варажыць на лёс. А сяброў і гасцей сапраўды прыйшло нечакана шмат. Столькі людзей не збіралі, бадай, ні нашы апошнія лекцыі, ні майстар-класы па танцах разам узятыя.

Распачалася вечарына з невялікага аповеду Пятра Цалкі пра асаблівасці вечароў, што называліся ў народзе “крывымі”, а таксама пра розныя варожбы. Загадчык праілюстраваў трыма рознымі варыянтамі, як раней клікалі ў хату Мароз “есці куццю”. Куцця ж – гарачая і смачная – сапраўды, толькі і чакала, каб яе з’елі: ні Мароз, дык хаця б госці вечарыны.

А госці не прымусілі сябе доўга чакаць. “Гаспадар” Пятро пусціў “куццю-кола”: кожны зачэрпваў па лыжычцы з гаршчка і зычыў нешта добрае ўсім прысутным. Затым куцця трапіла на накрыты стол, але да вячэры госці не праяўлялі імпэту, бо распачаліся выступы гуртоў “Ягорава Гара” і “Млын Сонца”.

Гурт “Ягорава Гара” – частыя ўдзельнікі мерапрыемстваў у нашым філіяле – выступіў няпоўным складам (без салісткі Ірыны), але крыху абноўленым: своеасаблівую атмасферу задае новая ўдзельніца Вара на ірландскай арфе. Падчас ігры дзяўчаты ў зале перадаюць адна адной пасудзіну з зернем, зачэрпваючы адтуль па жменьцы і падлічваючы, цотная ці няцотная колькасць ім трапілася. Гэта прапанаваны гасцям варыянт варажбы, які дазваляе даведацца, ці будзе дзяўчына сёлета ў пары, ці пабярэцца шлюбам.

Яшчэ адны заўсёднікі нашых вечарын – гурт “Млын Сонца” – ужо каля двух гадоў завітваюць да нас сталым складам з 4-х чалавек. Ну і, як звычайна, з цэлай гарой этнічных інструментаў, хаця сёння яны прыхапілі далёка не ўсе. На вечарыне гурт выканаў некалькі песень як з шэрагу апрацовак народных, так і з шэрагу аўтарскіх.

Ну а далей – танцы, танцы і яшчэ раз танцы… Пад вясёлы гармонік нястомнага Віктара Шыпкова і рытм бас-барабана ад музыкі з гурта “Млын Сонца” Цімафея Палуніна. Нягледзячы на выказаныя спадзяванні Пятра Цалкі, навічкам танцы асабліва ніхто не тлумачыў, але ў скокі рваліся нават тыя, хто не ўмее: бачучы гэткую заўзятасць, выстаяць было немагчыма.

Ну а на закуску для самых трывалых у гэты вечар быў прадэманстраваны фільм “Крывыя вечары” Зінаіды Мажэйка. Як і было абяцана – пад гарбатку. Ну а пакуль моладзь піла гарбату, Пятро Цалка ўжо падрыхтаваў новую варажбу для дзяўчат: разгадванне свайго лёсу па расплаўленым, а потым застылым у вадзе вычварнымі формамі воску. Неўзабаве дзеля жарту да справы далучаюцца і хлопцы.

- Ідзі паваражы, - кліча адна з дзяўчат знаёмага хлопца.

- Дык гэта ж дзяўчыны павінны рабіць.

- Ну і што? Тут адзін ужо машыну сабе новую наваражыў.

Так што ў тых, хто прыйшоў на нашу этна-вечарыну, была магчымасць не толькі цудоўна правесці час, але і спрагназаваць сабе добрую будучыню. Заходзьце да нас, бо ў нас весела!

Больш фота з вечарыны глядзіце ў нашай фотагалерэі.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.