Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

29 лістапада ў гасцей філіяла Веткаўскага музея была магчымасць весела і з нацыянальным каларытам правесці канец восені з яе вяселлямі і сустрэць пачатак зімы з яе піліпаўскім пастом і попрадкамі. Музей, як заўжды, сабраў утульнае кола неабыякавых да традыцыйнай культуры людзей, нагодай для чаго на гэты раз стала Піліпаўская этна-вечарына “Кудзеліца”.

Пачалося ўсё з выступу калектыву “Стаўбунскія вячоркі” з в. Стаўбун Веткаўскага раёна. Яго ўдзельніцы нагадалі пра ўжо мінулы восеньскі час: пад адмысловыя спевы  паказалі абрад “віцця елкі”, паспявалі яшчэ крыху вясельных песень, распавялі пра некаторыя моманты ў вясельным абрадзе. Дарэчы быў і каравай, які нязадаўга да вечарыны зрабілі для нас госці са Стаўбуна.

Але было заўважна, што жанчыны да канца не выказаліся: тут жа пачаліся пазаабрадавыя спевы. Але і на сумных песнях стаўбунцам таксама заканчваць не хацелася, таму запрошаны гарманіст Віктар Шыпкоў адразу схапіў свой музчыны інструмент і пачаліся прыпеўкі. Яму, гарманісту, дарэчы, больш за ўсё і дасталася ў прыпеўках ад неўтаймоўных спявачак.

- Дзякуй вам, я хоць душу адвяла! І забыла, што я старая, - кажа напрыканцы адна з іх.

Скончыліся вяселлі, пачаліся вячоркі ды попрадкі. Загадчык філіяла Пятро Цалка і навуковы супрацоўнік Вольга Вінаградава распачынаюць майстар-клас па прадзенні кудзелі.

- Кужэльная, самая тонкая нітка ішла на ручнікі і кашулі, а вось з гэтага, - паказвае Пятро Міхайлавіч на тое, што нехта назваў “адходамі” пасля часання лёну, - на посцілкі нітку пралі, мяшкі… Усё для гаспадаркі патрэбна. Ад Піліпаўкі да Каляд трэба ўвесь лён, які вырасцілі, выпрасці. А пасля калядных вечароў пачыналі ткаць.

Часаць і прасці спрабуе кожны жадаючы, пасля чаго распачынае свой выступ гомельскі калектыў “Ягорава Гара”. Гурт тлумачыць цікаўным сваю назву, распавядае пра творчую задуму, звязаную са стварэннем калектыву, пра падрыхтаваную да вечарыны праграму. Сёння гэта выключна акустыка, у якую ўвайшлі як старыя, так і новыя апрацаваныя народныя песні.

Пасля гледачы зноў уцягваюцца ў дзею. На гэты раз – праз танцы. Пад гармонь Віктара танчаць усе без выключэння. Вось так і павінны заканчвацца сапраўдныя вячоркі.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.