Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

Назва выставы, нягледзячы на падабенства з песенным ці вершаваным радком, з’яўляецца плёнам фантазіі дырэктара музея Галіны Нячаевай. Але яна цалкам перадае і тэматыку, і настрой прэзентаваных сёння ў філіяле Веткаўскага музея твораў.

Адзін з творцаў, якія падарылі наведнікам часцінку ўласнага Раю, гэта 88-гадовы самадзейны мастак з вёскі Асаўцы Міхаіл Савасцьянаў. З ім у свой час пазнаёміўся супрацоўнік нашага музея Андрэй Скідан. Сам мастак прысутнічаць на адкрыцці не змог, але Андрэй Валер’евіч распавёў крыху пра яго біяграфію і ўласнае знаёмства з яго карцінамі.

- Ён узяў пэндзаль, калі ўжо пайшоў на пенсію. І за 15 гадоў вымкнуў з сябе ўсё тое, што назапашваў у сабе ўвесь час дзяцінства. І таму мы бачым такія наіўныя вобразы і колеры, дзіцячае сумяшчэнне фарбаў. Гэта спроба ўхапіць свет у яго ідэальным існаванні, у кропцы “акмэ”, - кажа Андрэй Скідан.

Наступныя творцы – Алена Кіш і Міхаіл Якунін – пакінулі свае ўяўленні пра Рай на маляваных дыванах. Творы Алены Кіш былі прывезеныя з Гісторыка-культурнага музея “Заслаўе”. А дыван Міхаіла Якуніна прывёз з Салігорскага раёна яго сваяк Дзмітрый Тарасаў. Сам жа самадзейны мастак быў родам з Чачэршчыны, і, хоць не адну вясковую хату аздобіў у свой час сваёй творчасцю, іншых маляванак Дзмітрыю адшукаць не атрымалася. Але і гэтая, адзіная, выдатна перагукваецца з інсітным жывапісам Міхаіла Савасцьянава.

Дарэчы, карцін мастака, якія супрацоўнікі музея хацелі паказаць наведнікам, апынулася столькі, што імі давялося заняць і яшчэ адну залу філіяла – ткацкую майстэрню. Тут да іх арганічна далучыўся вышываны Рай вясковых майстрых з Веткаўшчыны.

Адкрыццё выставы аздобіў сваёй музыкай калектыў “Ягорава гара”, які таксама ў сваёй творчасці натхняецца народным мастацтвам, толькі не выяўленчым, а песенным.

Глядзіце больш фота з адкрыцця выставы ў нашай фотагалерэі.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.