Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

Філіял Веткаўскага музея зноў сабраў сяброў на Саракі, каб пагукаць вясну на левым беразе ракі Сож. Сярод удзельнікаў – супрацоўнікі філіяла, сябры ГМКГА “Талака”, калектыў “Стаўбунскія вячоркі” (в. Стаўбун), гарманіст Віктар Шыпкоў ды іншыя цікаўныя людзі з Гомеля і Жлобіна.

Вогнішча было разведзена па прыходзе на месца вельмі хутка: драўніна была падрыхтавана загадзя. Таму ва ўсіх, хто змерз па дарозе ў страшэнную завіруху з мокрым снегам, што спусцілася на горад, была магчымасць сагрэцца. Дынамічна прайшлі і іншыя этапы падрыхтоўкі да абраду: хлопцы павесілі арэлі, дзяўчыны і жанчыны ўпрыгожылі стужкамі дрэўца і зрабілі пудзіла зімы.

Вясна змяніла сабой зіму проста на вачах. Гэта адбылося падчас магічных веснавых спеваў, якія распачалі ўдзельніцы “Стаўбунскіх вячорак”: з-за аблокаў пачало выглядваць сонца, а пра ранішнюю завіруху засталіся толькі ўспаміны.

Акрамя традыцыйных спеваў і карагодаў, удзельнікі актыўна далучаліся да гульняў. Прычым не меншы за маладых – а то і большы – імпэт праяўлялі і стаўбунскія жанчыны. Не дарэмна дзякавалі, ад’язджаючы з Гомеля:

- Дзякуй, што запрасілі! Мы побач з вамі маладзеем.

Адной з адметнасцяў Гукання вясны-2015 стала тое, што да нас нарэшце дабраўся музыка і атрымалася крыху патанчыць пад гармонік народныя танцы. У астатнім жа рэгламент абраду мала чым адрозніваўся ад мінулагодняга. І прыдумалі яго не мы самі, а беларускі народ.

Больш фота з Гукання вясны-2015 можна паглядзець у нашай фотагалерэі.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.