Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

Падыйшоў да завяршэння рэгіянальны фестываль ткацтва “Кросенцы”. За плячыма – экспедыцыя ў Рэчыцкі раён, фестываль ткацтва “Кросенцы” ў Неглюбцы, этна-вандроўка ў Чачэрскі раён, 5-дзённая дзіцячая школа ткацтва “тКачаняты” і сустрэча з этнографам Зінаідай Зіміной. А 30 жніўня прайшла заключная праграма, дзе даведацца больш пра традыцыйнае ткацтва змагло шырокае кола людзей.

Акрамя выстаў унутры філіяла Веткаўскага музея, дзейнічала пляцоўка звонку. Тут таксама можна было пабачыць выставы: ручнікі, тэматычныя фотаздымкі. Дзейнічала літаратурная пляцоўка са стэндамі тэматычных выданняў, а таксама дзіцячая, дзе былыя “тКачаняты”  знаёміліся з беларускімі традыцыйнымі строямі праз размалёўку.

Але ж галоўныя госці фестывалю – гэта майстрыхі Веткаўскага, Жыткавіцкага, Калінкавіцкага, Светлагорскага раёнаў Гомельскай вобласці. Як і на мінулым фестывалі, ткачыхі працавалі самі за станкамі і давалі майстар-класы ўсім цікаўным.

Як доказ таго, што традыцыя можа быць актуальнай, прэзентавалі свае калекцыі майстэрні сучаснага адзення этнанакірунку Elen Carotte і “Мой родны кут”. Майстры першай прыехалі з калекцыяй арнаментаванага  школьнага адзення, другая прэзентавала штодзённае адзенне з машыннай вышыўкай, якая цалкам капіруе аўтэнтычную.

Прадэманстраваў сваю калекцыю і захоплены традыцыйнай культурай калекцыянер Віктар Шыпкоў: дзяўчаты прадэфіліравалі ў традыцыйных строях, сабраных ім у вёсках Маркавічы, Гадзічава, Будзішча Гомельскага раёна. Некаторыя элементы, па словах калекцыянера, давялося ўратоўваць ледзь не з-пад колаў бульдозера з хат, што ішлі пад знос.

На працягу ўсёй праграмы працаваў кірмаш вырабаў ручной работы, а на музычнай пляцоўцы адзін аднаго змянялі фальклорныя калектывы са Светлагорскага, Чачэрскага, Жыткавіцкага, Веткаўскага, Калінкавіцкага раёнаў.

- Сучасны чалавек настолькі загружаны інфармацыяй, што не заўсёды ўсведамляе, што ёсць спраўднае, а што – не, – распавядае загадчык філіяла Веткаўскага музея Пятро Цалка. – І мэта нашых сустрэч, у тым ліку і гэтага фестывалю, паказаць сапраўднасць, аўтэнтычнасць. Другі бок – гэта моладзевая ініцыятыва. Мы заўжды імкнемся моладзевую культуру развіць у бок сучаснасці.

Пятро Цалка адзначыў, што мэты былі дасягнутыя: моладзь сапраўды не засталася абыякавая да таго, што адбывалася новокал. Так, напрыклад, не толькі наведнікі школы “тКачаняты” выказалі жаданне далей працягваць асвойваць майстэрства, але і новыя дзеці захацелі пачаць навучацца ткацтву з нуля.

Больш фота з заключнага дня фестывалю глядзіце ў нашай фотагалерэі.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.