Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

Здабыча жалеза ў нашых землях пачалася за сямсот-пяцьсот гадоў да нашай эры і не перапынялася да сярэдзіны ХІХ ст. Сыравіны, бурага жалезняку і балотнай руды (ліманіта) было дастаткова і для прамысловай распрацоўкі. Тым больш, што наяўнасць лясных масіваў давала для выплаўкі дравесны вугаль. Пароду перапальвалі ў спецыялізаваных сырадутных печах "домніцах", каб вытапіць з яе жалеза, а пасля перакоўвалі, пазбаўяючыся ад шлакаў і дамесаў. Паступова ўдасканальваўся тэхналагічны працэс і механізавалася праца руднікоў. Акрамя нізкасортнага жалеза навучыліся атрымліваць якасную сталь. І ў эпоху сярэднявечча выплаўка жалеза з мясцовай руды дасягала некалькі тысяч пудоў.

З адкрыццём радовішчаў жалезнай руды і вугля ва Украіне, з ростам металургічных цэнтраў мясцовыя "жалезныя" заводы супынілі сваё існаванне, а памяць пра іх засталася ў назвах вёсак, жыхары якіх спецыялізаваліся на здабычы жалеза: Рудня Каменева, Рудня Шлягіна, Рудня Споніцкая…

Толькі спачатку адзін і той жа чалавек і здабываў жалеза, і вырабляў з яго неабходныя рэчы. Ужо вельмі даўно кавальская справа стала асобным заняткам, з’явіўся шэраг новых спецыяльнасцяў, звязаных з металаапрацоўкай. Тэхнічны прагрэс сярэднявечча патрабаваў і павелічэння асартыменту, і колькасці, і якасці тавараў. Вясковы майстар яшчэ доўга быў у адной асобе і кавалём, і слесарам, і, у пэўным сэнсе, мастаком. Аднак там, дзе патрабаваліся адмысловыя вырабы, узніклі і неабходныя спецыяльнасці. У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот. Каваль заўжды лічыўся фігурай загадкавай. Трапятанне і павагу вызываў чалавек, які меў здольнасць цвёрдае жалеза ператварыць у цягучае, у мора іскраў.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.