Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь
  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я годы XX стагоддзя, а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

    Даведацца больш

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх "адзінаверцаў" на тэрыторыі Расіі

    Даведацца больш

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

    Даведацца больш

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

    Даведацца больш

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак - упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

    Даведацца больш

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

    Даведацца больш

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

    Даведацца больш

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва "тчэцца" чаканамі, гравіруецца і "чарніцца", узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

    Даведацца больш

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

    Даведацца больш

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-"ляўкасам". Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным "зеллем" (сокам) - у лыжках або ракавінах

    Даведацца больш

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты "генны фонд" нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні "банк дадзеных" архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

    Даведацца больш

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб'яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-"садоў" на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

    Даведацца больш

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я - 30-я гады XX стагоддзя

Ветка лічыцца буйнейшым стараабрадніцкім цэнтрам іканапісу першай паловы XVIII ст. Аднак веткаўскі майстар Рыгор Рагаткін пісаў сваю ікону "Іаан Багаслоў у маўчанні" яшчэ ў 1929 годзе. Экспедыцыі музея дазволілі сабраць матэрыялы, звязаныя з іканапісцамі. Тут усе прадметы — сапраўдныя. Праўда, гэта маленькі фрагмент калісьці велізарнай культурны. У знак гэтага — іконная дошка з фрагментам жывапісу.

На стале — няскончаная ікона "Адзігітрыя". Гэта работа Паўлікава Рыгора Цімафеевіча (1867 - 1921), іканапісца са старадубскай слабады Шаламы. Сам ён родам з веткаўскай слабады Мар’іна. Яшчэ адзін аўтарскі падпісны твор — ікона "Сафія, Вера, Надзея, Любоў". Яго напісаў Сімяон Якаўлевіч Зайцаў у 1873 годзе "в местечке Ветке". Тэма Прамудрасці-Сафіі як маці лепшых чалавечых пачуццяў гучыць метафарычна і ў гэтым вобразе святых пакутніц ІІ ст.

Раставыя іконы святых мужоў калісь знаходзіліся ў вялікіх іканастасах стараабрадніцкіх цэркваў, у большасці спустошаных і зачыненых. Тры ўзросты: юнак, мужчына, старац — гэта быццам гаспадары майстэрні, сімвал пераемнасці духоўнасці.

Інструменты, фарбы — сабраныя на гарышчах дамоў. Яны сведчаць аб сапраўднасці традыцыі, перарванай у час атэізму. У дамах нашчадкаў майстроў, а таксама паміж старонкамі старадаўніх кніг знойдзены і бясцэнныя папяровыя аркушы з малюнкамі-узорнікамі, гравюрамі. Агулам іх называюць "прорысамі". У нашай калекцыі аркушы — "прорысы" XVII - ХХ стст.

Дошка пакрывалася грунтам-"ляўкасам". Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігменты (мінеральныя і арганічныя) расціраліся і размешваліся жаўтком яйка, часночным "зеллем" (сокам) — у лыжках або ракавінах. Жывапіс быў шматслойны. Спачатку наносілі цёмны "санкір" у ценевых месцах. Затым пісалі "далічное" — палаты, пейзаж. На Ветцы значным з’яўляецца ўплыў новага жывапісу. "Лічное" пісьмо пакрывалі па санкіру вохрай, пракладвалі кінавар’ю, "высвятлялі" ў некалькі пластоў. Завяршалі белым колерам, што сімвалізавала "аблістанне" святога Боскім святлом. Фон — гэта таксама "свет". Часта ён пакрыты ліставым золатам. Золата і "тварылі", ператвараючы яго ў залатую фарбу для ўзораў і блікаў-"прабелаў".

Тэгі: ветка, ікона, майстар, ляўкас, тэмпера, золата

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012-2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.