Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

70 год таму Ветка была вызвалена ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Цяпер дату вызвалення адзначаюць тут як Дзень горада. Аднак дзень вызвалення Веткі - 28 верасня - супаў з правядзеннем рэспубліканскіх Дажынак, і таму рэгіянальная свята было перанесена на 5 кастрычніка.
Разгарнулі сваю актыўнасць гэтым суботнім днём на гарадскім стадыёне сельсаветы, прадпрыемствы і арганізацыі з усёй Веткаўшчыны: кожная ўстанова прэзентавала свой непаўторны падворак. Не застаўся ў баку і Веткаўскі музей, арганізаваўшы стараверскі падворак з гарбатай, самаварамі, блінцамі ды іншымі прысмакамі.
Са сцэны, таксама ўсталяванай на стадыёне, даносіліся спевы і музыка, віншаванні са святам, словы гонару за горад, які заснаваны быў далёка не 70 год таму і меў некалі колькасаць насельніцтва большую, чым у Гомелі. А ў нашым стараверскім падворку наглядчыца музея Марыя Рослікава гасцінна запрашала ўсіх пачаставацца блінамі, мёдам, гарбатай… Балазе стараверы, як вядома, дужа любілі гэтую справу.
- Не садзяцца абедаць, пакуль гарбаты не нап'юцца, - распавядае адзін з абарыгенаў каля нашага падворка, прыгадваючы сваё дзяцінства. - Ды ваду не ўсялякую бралі для гэтага, а толькі ў адным калодзезі, бо там лепшая была.
Здавалася, што Марыя Фёдараўна ведае ледзь не ўсіх веткаўчан асабіста. Аднак шмат хто нават са знаёмых чамусьці саромеўся і сціпла адмаўлялўся ад прапановы папіць гарбаты. Вось тады, каб не стаяць дарэмна ды не сумаваць, гаспадыня падворка падклікала вядомага на ўсю Веткаўшчыну хальчанскага гарманіста Емяльяна Бабкова:
- Аўрамыч! Давай "Сямёнаўну"!
 
 
Вось так - нясумна і з песнямі - прайшоў гэты дзень для супрацоўнікаў музея. А ўвечары веткаўчан чакаў працяг канцэртнай праграмы і святочны феерверк.
Больш фота са святкавання Дня горада Веткі глядзіце ў нашай фотагалерэі.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.