Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

Супрацоўнікі Веткаўскага музея здзейснілі экспедыцыйную паездку ў в. Неглюбка ў межах фестывалю ткацтва "Кросенцы", асноўныя падзеі якога адбудуцца 27 кастрычніка. Мэтай паездкі была фіксацыя на фотакамеру наяўных у тутэйшых хатах Чырвоных кутоў са знакамітымі неглюбскімі ручнікамі. Некаторыя неглюбчанкі сарамліва апраўдваліся: маўляў, прыгожыя тканыя ручнікі ўжо паздымалі, а цяпер у кутах вісяць зусім старыя ці больш новыя, але вышываныя. Гэта звычайная справа, бо найпрыгажэй Чырвоныя куты ўбіраюць на вялікія святы. Мы, аднак, былі ўражаныя і тым, што пабачылі. І паабяцалі, канешне ж, прыехаць у наступным годзе пасля Вялікадня.

Нашым гідам па неглюбскіх хатах ласкава згадзілася пабыць супрацоўніца мясцовага цэнтра ткацтва Людміла Кавалёва, за што выказваем ёй вялізную падзяку.

Запрашаем да прагляду фотасправаздачы з нашай экспедыцыі.

Чырвоныя куты ў хаце Паліны Андрэеўны Прыходзька, 1928 г. н.

Паліна Андрэеўна таксама ўжо зняла пасля Вялікадня "лаўчэйшыя" ручнікі і памяняла іх на "зімнія". Аднак дзеля нас дастала найлепшае са свайго ткацтва.

У хаце Анастасіі Аляксандраўны Петрашэнка, 1940 г. н.

А гэта - хата Таццяны Лук'янаўны Дзямчыхінай, 1949 г. н , у якой дагэтуль стаяць кросны. Ручнікі на іконах вытканы дачкой Таццяны Лук'янаўны.

У хаце Ніны Уладзіміраўны Кавалёвай, 1937 г. н.

У хаце Ганны Фёдараўны Гаўрыленка, 1938 г. н.

Не маглі мы не затрымацца ў гэтай хаце, каб паразглядваць цудоўную вышыўку гаспадыні.

У хаце Марыі Уладзіміраўны Барсуковай, 1942 г. н.

Чырвоныя куты ў хаце Анастасіі Афанасьеўны Cарасека, 1933 г. н.

Чырвоныя куты Таццяны Цімафееўны Каўтуновай, 1934 г. н.

У хаце Марыі Аляксандраўны Кавалёвай, 1932 г.н.

Хата Дзямчыхінай Ефрасінні Іванаўны, 1934 г. н.

Да столі ў Чырвоным куце прымацаваны тры кручкі. Менавіта на іх вешаюць у святы найпрыгажэйшыя ручнікі (акрамя тых, што ўжо пакрываюць іконы).

Так аздабляе Покуць Вулляна Іванаўна Герасіменка, 1937 г. н.

Ганна Аляксандраўна Шаўцова, 1930 г. н., і яе Чырвоныя куты.

У хаце Анастасіі Фёдараўны Шавялёвай.

Пад вышыванымі гладдзю ручнікамі хаваюцца тканыя, што пакрываюць непасрэдна ікону. І калі рассунуць вышываныя ручнікі-фіранкі, Чырвоны кут перайначваецца проста неверагодна.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.