Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

  • Тканы космас

    Калекцыя ўзорнага ткацтва і вышыўкі музея ўнікальная. Гэты «генны фонд» нашай культуры абяцае даць у будучыні нацыянальны па значэнні «банк дадзеных» архаічных знакаў і тэхнік беларускага ткацтва

  • Уздоўж ракі

    Многія веткаўчане звязалі сваё жыццё з рачным флотам: хтосьці быў капітанам парахода, хтосьці членам каманды, хтосьці будаваў рачныя судна, хтосьці сплаўляў плыты

  • Гісторыя горада

    Ветка заснавана рускімі перасяленцамі ў 1683 г. Доўгі час была духоўным і культурным цэнтрам усяго стараабрадніцтва, застаючыся сімвалам волі і натхнення для шмат якіх «адзінаверцаў» на тэрыторыі Расіі

  • Веткаўскі іканапіс

    Веткаўская ікона паслядоўна ўвабрала рысы рэнесансу, барока, ракако, класіцызму, мадэрну, а таксама дасягненні іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва

  • Кніжная культура

    Унікальнасць кніжнай культуры Веткі ў тым, што яна захавала старажытныя традыцыі кніжнага мастацтва. Тут працягвалі ствараць рукапісы ў 20-я — 30-я гг. XX ст.

  • Гандаль

    Шкляныя слоікі для гарбаты, скрынкі ад цукерак — упакоўка рэдка захоўваецца. Паводле расповедаў старажыл, у Ветцы была тысяча гандлёвых крам. Пад час жа кірмашоў з навакольных вёсак прыязджалі ў 2-3 гадзіны ночы, каб заняць месца бліжэй да цэнтра

  • Абрады

    Свята летняга сонцавароту, вядомае ўсёй Еўропе, у нас называецца Купалле. Гэта начны абрад, ён захаваўся ў розных варыянтах. Спявалі песні, дзяўчаты пускалі па вадзе вянкі са свечкамі, моладзь танчыла, палілі вогнішча і скакалі праз агонь

  • Чайная

    Ад малюсенькага паходнага самавара да вялізнага раскошнага ў выглядзе вазы. Ніводная стараабрадніцкая сям'я не абыходзілася без самавара

  • Майстар квітнеючых вокан

    Упрыгожваліся перш за ўсё вокны. Акрамя гэтага, разьба размяшчалася на вуглах і карнізах пабудоў, на масіўных уязных варотах, ператвараючы дом і падворак у суцэльны дэкаратыўны ансамбль

  • Райскі сад

    Матыў райскага саду стаў галоўным вобразным момантам, які аб»яднаў старажытную сімволіку іконы з натуралізмам арнаменту барока. Майстэрства рэзання пазалочаных кіётаў-«садоў» на Ветцы перадавалася ад бацькі да сына

  • Майстэрня іканапісца

    Дошка пакрывалася грунтам-«ляўкасам». Выкарыстоўвалі асятровы клей, мел, алебастр. Пігметы расціраліся і размешваліся з жаўтком яйка, часночным «зеллем» (сокам) — у лыжках або ракавінах

  • Майстэрня златакаваля

    Раслінны ўзор на адзенні святых то рупліва «тчэцца» чаканамі, гравіруецца і «чарніцца», узнаўляючы старажытную парчу, то абгортваецца жывымі веткамі з кветкамі

  • Партрэт

    Музей у Ветцы быў заснаваны дзякуючы ініцыятыве Фёдара Рыгоравіча Шклярава, карэннага веткаўчаніна. Так выглядала майстэрня калекцыянера ў 70-я гг. XX ст., а некаторыя прадметы з яе і зараз знаходзяцца ў фондах музея

  • Кузня

    У Ветцы, што славілася сваімі верфямі здаўна шанаваліся майстры-якарнікі, самымі вядомымі былі Кавалёвы, якія забяспечвалі якарамі не толькі рачны, але і марскі рыбацкі флот

  • Мы так даўно тут жывем...

    Найстаражытнейшыя знаходкі, што сведчаць аб знаходжанні першабытнага чалавека на Веткаўшчыне, адносяцца да эпохі палеаліту і датуюцца 100-40 тыс. г. да н. э.

З такой назвай 5 лютага 2016 года адкрылася ў філіяле Веткаўскага музея стараабрадніціва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава выстава, прысвечаная Кнізе кніг. Менавіта так называюць Евангелле.

Мабыць, няма ў свеце больш ніякай іншай кнігі, якая выклікае столькі ж запалу, спрэчак, тлумачэнняў. Ва ўсе часы яна магічна прыцягвала да сябе тысячы і тысячы чалавечых душ, якія імкнуліся да спазнання ісціны. На кожным этапе свайго жыцця мы зноў і зноў вяртаемся да гэтых тэкстаў, спрабуючы зразумець філасофскую глыбіню, мудрасць, зняволеныя ў іншасказальнай мове. Кнігі евангелістаў поўныя афарызмаў, выслоўяў, якія і сёння жывуць у нашых прамовах. Ва ўсе часы да гэтых кніг звярталіся вялікія мастакі, паэты, пісьменнікі. Іх творчае асэнсаванне тэкстаў, увасобленае ў вобразах, дапамагае і нашаму пранікненню ў іх. Евангелле можна параўнаць з калодзежам. Чым глыбей апускаешся, чым з большай глыбіні зачэрпваеш ваду, тым яна чысцей, больш празрыстая і смачнейшая.

На выставе, прысвечанай гэтай святой Кнізе, прадстаўлены рукапісныя і друкаваныя рарытэты з фондаў Веткаўскага музея, якія сведчаць аб бесперапыннасці духоўнага шляху чалавека. Рукапіснае Евангелле, створанае на беларускай зямлі ў XVII ст. дзівіць глыбокай арнаментальнай сімволікай. Евангелле, перапісанае ў 1916 - 1918 гг. у Веткаўскім рэгіёне адрозніваецца выдатнымі маляўнічымі мініяцюрамі, ўзорамі для якіх паслужылі рукапісы XV ст.

Сярод  друкаваных Евангелляў, вядома ж, вылучаецца Евангелле, надрукаванае Пятром Мсціслаўцам у Вільні ў 1575 годзе.

На выставе прадстаўлены і факсімільныя выданні рукапісных Евангелляў XI - XIV стст, сярод якіх самае першае, створанае на беларускай зямлі - Тураўскае Евангелле XI ст., Луцкае Евангелле XIV ст. з калекцыі М.П. Румянцава. І, нарэшце, найцікавейшае сучаснае выданне Евангелля ад Марка з дзіўнымі ілюстрацыямі пецярбургскай мастачкі Апалінарыі Мішынай. Гэта нават не ілюстрацыі, а спроба спасціжэння глыбокага сэнсу праз вобраз, слова. Гэта кніга, у якой слова набывае плоць, ​​а плоць становіцца словам. І міжволі ўспамінаюцца словы Евангелля: ".. У пачатку было Слова І Слова было ў Бога і слова было Бог."

Яшчэ больш фотаздымкаў глядзіце ў нашай фотагалереі.

"Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - Copyright © 2012 - 2018.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.