Выстава "Где, плавно взмахивая, - дальше, выше кони..."

вкл. .

Жывапіс Галіны Нячаевай

Жывапіс, графіка і лірыка Галіны Нячаевай

Выстава будзе дзейнічаць да 1 ліпеня 2018 года ў філіяле Веткаўскага музея ў Гомелі.

Галіна Нячаева не толькі дырэктар Веткаўскага музея ўжо на працягу двух дзясяткаў гадоў, але і знакаміты даследчык традыцыйнай культуры і стараабрадніцкага іканапісу, паэтка (сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі), а таксама мастак. Яе працы не проста адлюстраванне рэчаіснасці, а свет глыбокага сімвалізма. Коні на карцінах Галіны Рыгораўны могуць быць чорнымі, чырвонымі, сінімі, зялёнымі… гэтым самым адлюстроўваючы ў сабе ўсе стыхіі і само светастварэнне. Менавіта коні становяцца галоўнымі героямі жывапісных прац аўтара. У карцінах прасочваецца вельмі яскравае ўзаемадапаўненне і ўзаемазалежнасць колеру і рытму. Гэта абумоўліваецца яшчэ адной любоўю Галіны Рыгораўны - паэзія. Таму наведвальнікі выставы будуць мець магчымасць паглыбіцца адначасова ў свет жывапісу, графікі і лірыкі.

На выставе дэманструюцца пяць графічных прац, а таксама жывапісныя палотны гуаш’ю і пастэлью. Раскрыццю ж сімволікі ў творчасці будзе садзейнічаць зборнік лірыкі "Ужин с живописцем".

Выстава "Жывое рамяство"

вкл. .

Пастаянная экспазіцыя ў зале "Жывое рамяство" філіяла Веткаўскага музея стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава і дзеючы пры філіяле клуб "Параскева" з'яўляюцца цэнтрам вывучэння сапраўднай аўтэнтычнай культуры, якой на наш час бракуе як сталаму, так і маладому пакаленню беларусаў.

Выстава "Радуйся, Заре Умнаго Солнца!"

вкл. .

Веткаўскі іканапіс

Вобразы Багародзіцы ў гісторыі і культуры Веткі

Выстава будзе дзейнічаць напрацягу студзеня-кастрычніка 2018 года ў філіяле Веткаўскага музея ў Гомелі.

Запрашаем увайсці ў сакральны свет іканапісу Веткі праз "двери рая совершенныя", дакрануцца да таямніцы ўзаемаадносін чалавека і Бога, да таямніцы жыцця культурнага, асветніцкага і запаветнага цэнтра - Веткі.

З вобразамі Багародзіцы звязаны лёс Веткі на працягу некалькіх стагоддзяў, як і лёс ўсяго стараабрадніцтва…

Выстава "Табе, маці, верацён кругаль, а мне, маці, палацён кубел"

вкл. .

Традыцыйны строй жыхароў горада Васілевічы і наваколля з уласных збораў Аляксандра Нікіціна

Выстава будзе дзейнічаць з 2 сакавіка па 28 чэрвеня 2018 года ў філіяле Веткаўскага музея ў Гомелі.

Годам малой радзімы аб’яўлены 2018 год. І для Веткаўскага музея гэта ідэя з’яўляецца як ніколі актуальнай. Бо менавіта рэгіянальна-лакальнай тэмай ужо 40 гадоў займаюцца супрацоўнікі музея. Акрамя ўласных даследаванняў музей выхаваў ужо шэраг сваіх паслядоўнікаў. Адным з такіх вучняў музея, па-праву, можна лічыць гамяльчаніна Аляксандра Нікіціна.

Адкрыццё выставы “Сучасная вышыўка"

вкл. .

Вышыўка – занятак, які можа зацягнуць з галавой нават сучаснага чалавека, які мае не так ужо і шмат вольнага часу. Пацверджанне таму – работы жанчын-гамяльчанак, выстаўленыя ў філіяле Веткаўскага музея народнай творчасці ім. Ф.Р. Шклярава.

Чатыры жанчыны – супрацоўніцы мытні, яшчэ дзве працуюць у медыцынскай сферы. Усе называюць заняткі вышыўкай усяго толькі сваім хобі. Аднак пры позірку на работы разумееш, што ў іх укладзена душа, пачуццё густу і адчуванне колеру, творчы патэнцыял і талент.

Вышываныя творы прадстаўлены ў дзвюх тэхніках: “крыж” і “габеленавае шво”. Па тэматыцы творы – самыя разнастайныя, ад нацюрмортаў і пейзажаў (як гарадскіх, так і вясковых) да партрэтаў і ікон. Ёсць работы, пададзеныя цэлымі тэматычнымі блокамі (“Времена года”, “Восточные миниатюры” Ларысы Уладзіміраўны Кавалёвай, “Любовь. Супружество” Валянціны Віктараўны Дземчаковай). Некторыя экспанаты вельмі рэалістычныя і на адлегласці больш нагадваюць фота ці твор жывапісу (“Малыш”, “Слдадкие-сладкие” Алены Микалаеўны Лагвіненка).

Выстава "Агнялікія і агняпальныя"

вкл. .

Вобраз агню ў лёсе і мастацтве Веткі - яркі і выразны. Гэта адна з сімвалічных канстант мясцовай культуры. Агнялікі вершнік на іконе "Архангел Міхаіл-Ваявода" перамагае дух зла ў апошнім баі Апакаліпсісу. І Перамога радасная і пераканаўчая.

Найрэдкая, веткаўская па іканаграфіі агнялікая Багародзіца "Огневидная" - адказвае словам малітвы "Радуйся, заре умного солнца, Радуйся, вместилище божественного огня… Радуйся, свеще, яко тьму бесовскую отогнала еси". Мяркуюць таксама, што Ветка адзіная захавала і развіла старажытную іканаграфію. Помнікі "Огневидной" выкананы ў розных тэхніках, уборах, індывідуальных почырках мастакоў XVIII - XIX стст.

Выстава "Ад поля да Покуці" (сімволіка жыцця і ўраджаю)

вкл. .

Нездарма кажуць людзі: як пасееш – так і пажнеш. Жніво станавілася своеасаблівым “момантам ісціны”, калі правяраліся ўсе тыя абрадавыя, рытуальныя і практычныя намаганні папярэдняга каляндарнага перыяду,  якія павінны былі садзейнічаць плёну будучага ўраджаю. Але ўкладаючы ў ніву ўсю сваю сілу, нашыя продкі спадзяваліся не на руплівасць рук, але заўжды лічылі хлеб, які мы ядзім, “божжым” хлебам.Таму жніво багатае сваім песенным рэпертуарам, абрадавымі дзеяннямі, рытуальнымі аб’ектамі, сакральнымі вераваннямі. Таму сімволіка ўраджаю ды ўраджайнасці прысутнічала ў абрадах народнага календара, суправаджала жыццё традыцыйнай сям’і.

Выстава "Аз, букі, ведзі. Глаголь - дабро"

вкл. .

Тэме "Навучанне грамаце ў стараабрадніцкім асяродку Веткі" прысвечана выстава "Аз, букі, ведзі. Глаголь - дабро", якая адкрываецца 28 кастрычніка 2016 года ў філіяле Веткаўскага музея ў Гомелі.

Той факт, што ў Веткаўскім рэгіёне існавала развітая кніжная культура і кніжнае мастацтва, не выклікае сёння ніякага сумневу. Але гэта было б немагчыма без сталага і бесперапыннага працэсу навучання грамаце. У стараабрадніцкім асяродку цудоўна разумелі, што толькі яна здатная адкрыць вялікі свет традыцыйных ведаў.

Выстава "Акно і вока"

вкл. .

Культура разбянога дэкору драўлянага дома на Гомельшчыне

Архітэктурная разьба

Выстава, як і ўсе работы, што праводзяцца Веткаўскім музеем, апынулася багатая ў экспанатуры, і паэтычнай, і філасофскай па стылі навуковага кантэксту. Яна мела вектарную накіраванасць не толькі ў мінулае, але і ў будучыню. Прыводзіліся "прыклады" старадаўняй прыгажосці разьбянога дэкору (ліштва і іх дэталі, карнізы, падзоры, рашоткі брам, вуглавыя ўпрыгожванні). Прасочваліся і гістарычныя, і вобразныя крыніцы, ад міфалагічных матываў да элементаў архітэктурных стыляў і формах іншых мастацтваў: разьбяной мэблі, рукапіснай кнігі, ківота, ткацтва, касцюма ... Але выстава перш за ўсё задае пытанні аб сэнсах і каштоўнасцях мастацтва продкаў для сучаснага чалавека, і пра магчымасці самарэалізацыі сучасных майстроў, аб вобразах архітэктурнай прасторы... Што адбываецца, калі з жыцця выкрэсліваюцца "састарэлыя" формы культуры? Ці не збядняем мы сябе, "выраўноўваючы" прастору горада па "адзіным стандарце"?

Выстава прапануе "падарожжа", дзе галоўным апавядальнікам і спадарожнікам выступае традыцыйны дом - у яго вобразах: дрэва, жывёлы і чалавека, у міфалогіі калясніцы сонца, у яго касмалагічных і зямных вымярэннях, старажытнай сімволікі і "модных" арыенціроўках ... Аб сувязі ўнутранага ладу жыцця і яго знешняга аблічча ...

Выстава "Бог сялянскі, хрысціянскі. Бабіцкая ікона"

вкл. .

У Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, з 20 студзеня па 27 лютага 2014 г.

Выстава "Бог сялянскі, хрысціянскі. Бабіцкая ікона" ўяўляе сабой вынік сумеснага праекта двух музеяў Гомельшчыны: Веткаўскага музея стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава і Чачэрскага гісторыка-этнаграфічнага музея.

Выстава "Веткаўская буквіца"

вкл. .

(Старадаўнія рукапісы і працы юных мастакоў)

Ветковская буквица

Выстава "Веткаўская буквіца" - гэта сумесны праект Веткаўскага музея народнай творчасці ім. Ф.Р. Шклярава і дзіцячай мастацкай школы г. Гомеля.

Рукапісная кніга ў культуры Веткі - з'ява ўнікальная. Рукапісы тут ствараліся з пачатку ХVІІІ стагоддзя па канец 1930-х гадоў.

Засвоіўшы рукапісныя традыцыі Старажытнай Русі, узяўшы за аснову старадрукаваны арнамент, увабраўшы традыцыі народнага мастацтва, Ветка стварыла свой арыгінальны стыль у афармленні рукапісных кніг. Высокамастацкія суцэльныя творы нараджаліся ў веткаўскіх манастырах у ХVІІІ стагоддзі. У XIX ст. з манастырскіх скрыпторый кніжнае мастацтва пераходзіць у дамы слабажан. Слабадскія майстры захоўваюць высокі ўзровень дэкаратыўнага афармлення пеўчых рукапісаў.

Кніга - гэта райскі сад, таму вобраз райскага саду - галоўны на старонках кожнага рукапісу. Ён праяўляецца і ў радасным каларыце з характэрным спалучэннем бірузовых і тэракотавых адценняў, і ў раскошы райскіх птушак, і ў спалучэнні рэалізму і фантастычных вобразаў. Адзін з лепшых веткаўскіх рукапісаў - "Праздники певчие", напісаны на паперы 1822-23 гг. Казачныя сірыны і алканосты, паўліны, што разгульваюць сярод мудрагелістых раслін, вавёркі, якія скокаюць, птушкі, якія спяваюць - гэты радасны, узвышаны свет закліканы захапіць душу чалавека, выклікаць захапленне і жаданне спяваць "райскія песні" па гэтых старажытных нотах-круках (знамёнах).

Выстава "Вобраз літы, старадаўні..."

вкл. .

Абраз і ліццё ў старажытнай і стараабрадніцкай традыцыі

Литые иконы в домовых иконостасахАдбылася сумесная выстава Нацыянальнага мастацкага музея РБ і Веткаўскага музея народнай творчасці. Выстава праходзіла ў Мінску, у залах НММ РБ і была прымеркавана да прэзентацыі выдадзенага НММ альбома Е. Карпенка "Вобраз літы, старадаўні ...". Як вядома, старажытнае мастацтва стварэння літых абразкоў пасля XVII стагоддзя было працягнута толькі стараабрадцамі. На беларускіх землях гэтыя помнікі вядомыя як археалагічныя знаходкі, а ў пазнейшыя перыяды звязаны перш за ўсё з стараабрадніцкімі традыцыямі, асабліва толкам беспапоўцаў. Культура стараабрадніцкай Веткі і зборы Веткаўскага музея народнай творчасці сёння ўяўляюць самую паслядоўна сабраную і вывучаную традыцыю стараабрадніцтвана Беларусі. Таму запрашэнне ВМНТ ў якасці ўдзельніка выставы заканамерна. Тэмы выставы мяркуюць прасачыць не толькі гістарычны контрапункт развіцця дробнай пластыкі (матэрыялы, школы), але і стылістычныя суадноснасці іконы маляўнічай і літой, іканаграфічныя адпаведнасці, вытокі і архаіку вобразаў, этнаграфічныя падрабязнасці бытавання.

Сярод экспанатаў, акрамя ліцця і ліцця з эмалямі, былі прадстаўлены службовыя малюнкі іканапісцаў, рукапісы, старадрукаваныя кнігі (упрыгожаныя ліццём), тэмперны жывапіс, жывапісныя ківотцы з ліццём, іконы са ўстаўкамі літых абразкоў, крыжоў, складняў.

Выстава "Вы и нас, трудившихся, не забывайте. Книжная гравюра XVI - XIX вв."

вкл. .

Выстава "Вы и нас, трудившихся, не забывайте. Книжная гравюра XVI - XIX вв." прысвечана дэкору друкаванай кнігі - гравюры. У яе паняцце ўваходзяць як фігурныя, так і арнаментальныя выявы (застаўкі, канцоўкі, ініцыялы).

Гравюра ўзнікае разам з кнігадрукаваннем. Па кнігах XVI - XIX стст., прадстаўленых на выставе можна прасачыць яе эвалюцыю. Калі першыя надрукаваныя кнігі ў XVI ст. ўпрыгожвалі самі друкары, якіх называлі майстрамі "книжного строения", то ў больш позні час (XVII - XVIII стст.) да афармлення кніг прыцягвалі вядомых іканапісцаў, гравёраў.

Выстава "Вы и нас, трудившихся, не забывайте..."

вкл. .

"Вы и нас, трудившихся, не забывайте..."

З гэтай назвай адкрываецца новая выстава ў філіяле Веткаўскага музея ў Гомелі. Менавіта з такой прозьбай звярнуўся да сваіх нашчадкаў, а значыцца, і да нас адзін з першых беларускіх друкароў Пятро Мсціславец у сваім Пасляслоўі да "Тэтраевангелля", выдадзеным у Віленскай друкарні ў 1575 годзе.

Выстава "Вяртайцеся з вайны жывымі…"

вкл. .

З нагоды 70-годдзя перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне тэма воінаў з’яўляецца адной з самых папулярных: пра гэта часта пішуць у СМІ, мастацкай літаратуры, мастакі малююць карціны, здымаюцца мастацкія і дакументальныя стужкі, праходзіць вялікая колькасць выстаў. Веткаўскі музей у чарговы раз вырашыў здзівіць гледача цікавым падыходам да “традыцыйнай” тэмы – Вялікая Айчынная вайна. За аснову выставы ўзяты лёс звычайнага радавога воіна, што на карціне мастака Міхася Андыка вяртаецца дахаты з Перамогай.

Выстава "Галаўкіўскі падпаліваны роспіс"

вкл. .

"Галаўкіўскі падпаліваны роспіс"

Персанальная выстава Яўгена Паступайла (Чыгірын, Украіна)

Веткаўскі музей доўгія гады займаецца даследаваннем культуры Веткаўшчыны не столькі ў ізаляваным яе становішчы, колькі праз узаемапранікненне і ўзаемадзеянне розных культур і народнасцяў. Ні для кога не сакрэт, што ў культуры беларусаў і ўкраінцаў вельмі шмат агульнага, асабліва, калі казаць пра геаграфічнае памежжа ў якім знаходзіцца наша Гомельшчына. Традыцыйныя абрады, спевы, рамёствы - усё прасякнута агульнымі рысамі.

Выстава "Голоса ушедших деревень"

вкл. .

"Голоса ушедших деревень" - адзін з буйнейшых "твораў" нашага музея. Праект пачаўся ў выніку "аварыйнай" сітуацыі. Калі мы зразумелі, што Чарнобыльская катастрофа не прайшла міма Веткаўшчыны. Праўда, тады яшчэ не было зразумела, наколькі маштабным з’яўляецца радыяцыйнае забруджванне рэгіёна. Разам са спецкамандамі па дэзактывацыі населеных пунктаў ездзілі і навуковыя супрацоўнікі музея, хоць яны і не атрымлівалі такога загаду. Інтуіцыя падказвала, што многія беларускія вёскі, стараабрадніцкія слабоды і шляхецкія засценкі асуджаны на высяленне. Так у фонды музея папалі іконы, рукапісныя і старадрукаваныя кнігі, прадметы традыцыйнага адзення і ўзорнага ткацтва, фрагменты архітэктурнага дэкору, розныя побытавыя прадметы і інструмент. А разам з матэряльнай культурай мы імкнуліся зафіксаваць сведчанне вуснай творчасці: спевы, легенды, паданні, расповеды.

Выстава "Дарога даўжынёю ў 400 гадоў"

вкл. .

Збор друкаваных і рукапісных помнікаў XVI - пачатку XX стст. Веткаўскага музея налічвае сёння больш за 500 адзінак захоўвання.

Пры выглядзе старадрукаваных і рукапісных кніг заўсёды ўзнікаюць шматлікія пытанні. Якімі шляхамі даўжынёю ў 300 - 400 і больш гадоў ішлі яны да нас? Чые лёсы і жыццё падзялялі? Хто трымаў іх у руках, чытаў, захоўваў, аберагаў?

Выстава "Два мастакі: размова праз гады"

вкл. .

Мастак — адна з самых старажытных прафесій на зямлі. Мастацтва губляе сэнс, калі перастае ўздзейнічаць. 30 000 гадоў на гледачоў уздзейнічаюць наскальныя малюнкі, зробленыя невядомым мастаком у пячоры Шавэ ў Францыі. Сучасныя мастакі мосцяць масты паміж чалавекам і космасам, спасцігаючы саміх сябе.

Для аўтараў выстаўкі "Два мастакі: размова праз гады" Алеся Цыркунова і Фёдара Шклярава мастацтва — гэта спосаб жыцця. Вялікім цудам сталася тое, што ім пашчасціла сустрэцца, некаторы час хадзіць па адных і тых жа веткаўскіх сцяжынках і вуліцах, а найперш — быць побач духоўна, зведаць разуменне і падтрымку адзін аднаго (рэч даволі рэдкая ў асяроддзі асобаў).

Выстава "Дивен Бог во святых Своих"

вкл. .

Выстава "Дивен Бог во святых Своих" стала сумесным праектам Веткаўскага музея і Гомельскай епархіі Беларускай Праваслаўнай Царквы.

Тэматычныя блокі прысвечаны асабліва шануемым святым у народзе: Мікалаю Цудатворцу, Іллі Прароку, Георгію, Варвары Вялікапакутніцы; асобным Багародзічным іканаграфіям, выяўленым на нашай зямлі; Пакрову Прасвятой Багародзіцы - вялікага свята ў Рускай Праваслаўнай Царкве; св. кн. Аляксандру Неўскаму; прп. Сергію Раданежскаму; прп. Серафіму Сароўскаму; нядаўна праслаўленым Царквой святым - Аляксею Лельчыцкаму і Іаану Кармянскаму.

Выстава "Душа мая птах"

вкл. .

Абразы, тканыя і вышытыя ручнікі, народны касцюм, драўляны архітэктурны дэкор і многае іншае ў тлумачэнні галоўнага вобразу выставы - птушкі.

Фрагмент выставы

Выстава, адкрытая ў філіяле ВМНТ ў г. Гомелі ў верасні 2009, адна з семантычных. Назва яе вобразная, але глыбока ўкаранёная і насычаная сэнсам у народнай культуры: "Душа мая птах". Прадметы рознага часу, такія як абраз, тканы і вышыты ручнік, народны касцюм, аконныя ліштвы сабраны тут для таго, каб задаць адно і тое ж пытанне, але розным тэкстам культуры. Аднак, каб пачуць і зразумець адказы рэчаў-тэкстаў, трэба ўмець разумець іх сімвалічныя мовы. Гэтай працы супрацоўнікі музея аддаюць не адно дзесяцігоддзе. А выстава - наша спроба падзяліцца сваім захапляльным пачуццём новага адкрыцця. Галоўны вобраз выставы - птушка, а "птушыная мова" - адна з асноўных сімвалічных моў усяго чалавецтва. Тэма гэта шырокая і прасторная.

Першыя археалагічныя знаходкі малюнкаў птушак на тэрыторыі Беларусі абазначаюць для нас цікавасць да яе як сімвалу яшчэ ў III тысячагоддзі да н.э., а апошнюю птушачку вышыюць, выражуць ці намалююць, мабыць, толькі калі перапыніцца чалавечы род. Крылаты вобраз - увасабленне ўсяго духоўнага ў культуры, і ў той жа час, бесперапынная сувязь з зямлёй, з матэрыяльным светам.

Выстава "Душа по радужному мосту…"

вкл. .

У Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь - выстава: "Душа па радужному мосту..."

Веткаўскае шыццё жэмчугам і бісерам XVIII - XX стст. з фондаў Веткаўскага музея і прыватных калекцый. З 12 красавіка па 11 чэрвеня 2012 г.

Душа по радужному мосту…

Аўтар этнаграфічнага нарысу аб Ветцы Іван Абрамаў яшчэ ў 1907 бачыў тут "багатыя" старажытныя жаночыя ўборы: ... прыгожыя парчовыя какошнікі з сеткай жэмчугу, якая спускаецца на вочы, ... велізарныя жамчужныя завушніцы, так званыя "кошыкі" і "малінкі".

Любілі "апранаць" і іконы. Аклады, дакладней, "рызы" на абразы, шылі бісерам і "земчугом". Мастацтва іх вырабу вядома на Ветцы, па словах старажылаў, "с праку веку", г. зн. першапачаткова. Узыходзячы яшчэ да візантыйскіх, а затым і старажытнарускіх правобразаў, шыццё шмат у чым захоўвае архаічныя прыёмы да 1930-х гг. У Веткаўскім музеі аднавілі старадаўнія мясцовыя тэхналогіі і рэстаўруюць унікальныя творы мастацтва.

Калі "абразамі і кнігамі Ветка забяспечвала ўвесь стараабрадніцкі свет", майстэрствам шыцця славіліся стараабрадніцкія манастыры. Пашыраючыся, падобна колам па вадзе, мастацтва гэта захоплівала ўсе слаі Веткаўскай культуры - шылі і ў пасадах, і ў слабодах. Так кананічная сістэма сімвалічнага сэнсу напоўнілася магутным дыханнем народнай культуры. Шылі залотнымі ніткамі, рачным жэмчугам і бісерам, "саджалі" камянямі і каляровым шклом. "Рыза" зараз пакрывае ўвесь аклад: уяўляе і адзенне, і вянкі, і навакольны асяродак вакол фігуры, у які яны як бы пагружаныя, як у фантастычны пейзажны жывапіс, выкананы бісерам. Рады бісеру кладуцца шчыльна, выгінаюцца па форме прадмета, фактурна перадаюць аб'ём. У той жа час фон поўны вертыкальных "струменяў" бісерных нітак, з відавочнай сімволікай сыходжання дажджу, расы, святла.

Выстава "Душа по радужному мосту…"

вкл. .

Аўтар этнаграфічных нататкаў пра Ветку Іван Абрамаў яшчэ ў 1907 годзе бачыў тут "багатыя старажытныя жаночыя ўборы:… прыгожыя парчовыя какошнікі з сеткай жэмчугу, што спускалася на вочы, … вялізныя жамчужныя завушніцы, так званыя "карзінкі" і "малінкі".

Любілі "апранаць" і іконы. Аклады, дакладней, "рызы" на абразы, шылі бісерам і "жэмчугам". Мастацтва іх вырабу вядома на Ветцы, паводле словаў старажыл, "з праку веку", тобок першапачаткова. Узыходзячы яшчэ да візантыйскіх, а пасля і старажытнарускіх узораў, шыццё шмат у чым захоўвае архаічныя прыёмы да 1930-х гадоў. У Веткаўскім музеі ўзнавілі старажытныя мясцовыя тэхналогіі і рэстаўрыруюць унікальныя творы мастацтва.

Ещё статьи...