Мінулыя выставы музея

Вялікдзень

вкл. .

Вялікдзень – вялікае старажытнае свята ў гонар сонца, вясны, абуджэння прыроды і надыходу земляробчага сезона. Відаць, з Вялікадня некалі мог пачынацца каляндарны год.  У эпоху хрысціянства Вялікдзень стаў прымяркоўвацца да ўваскрасення Хрыста.

Вялікдзень – самае доўгачаканае і радаснае свята ў хрысціян, якое праходзіла пасля працяглага сямітыднёвага посту. Да Вялікадня ўсе старанна рыхтаваліся, прыбіралі хату і падворак.

Выстава “Шляхецкія сядзібы Гомельшчыны”

вкл. .

Дадзеная выстава – своеасаблівы творчы эксперымент гісторыка-краязнаўцы Марыі Булавінскай, архітэктара Сяргея Ляпіна, мастачкі Ірыны Панковай пры падтрымцы Веткаўскага музея стараабрадніцтва і беларускіх традыцый імя Ф.Р. Шклярава, Гомельскага палацава-паркавага ансамбля і Хойніцкага краязнаўчага музея.

У выставачнай зале пераплятаюцца ў адзіны “тэкст” дакладныя гістарычныя факты, узнёслы акварэльны жывапіс, пышнасць фрагментаў архітэктурнага дэкору і вытанчанасць сталовага фарфору ды маёлікі.

Выстава "Пераплётных спраў майстры. Мастацтва ўпрыгожвання кніг"

вкл. .

Пераплёт - найстаражытнейшы элемент кнігі - з'яўляецца адной з галоўных складнікаў у яе структуры. Ён завяршае цэльнасць мастацкага вобраза кнігі. Гэта тыя "адзенні", якія не толькі дазваляюць атрымаць першае ўражанне ад кнігі, але, самае галоўнае, даюць ёй магчымасць пражыць не адну сотню гадоў. Менавіта як да вопраткі, здольнай не толькі ўпрыгожыць, але і абараніць кнігу, ставіліся да вокладкі ў стараабрадніцкім народным асяроддзі.

Выстава “Стою в Раю с магнитофоном…”

вкл. .

На гэты раз філіял Веткаўскага музея вырашыў здзівіць сваіх наведвальнікаў выставай інсітнага (наіўнага) мастацтва. І для гэтага ўзяў самую блізкую тэму для гэтага жанру – Рай, або, дакладней, вобраз Раю ў  народнай творчасці.

Наіўнае мастацтва – гэта покліч душы мастака-творцы. Тое, што не мае дачынення да строгай навуковай мастацтвазнаўчай рэгламентацыі формы, кампазіцыі, колеру. І ў той жа час менавіта форма, кампазіцыя і колер вызначаюць гэты накірунак у мастацтве.

Выстава "Стары горад. Чытаючы знакі"

вкл. .

На выстаўцы прадстаўлены элементы драўлянага аздаблення дамоў Гомельшчыны ў цэлым, і Гомеля ў прыватнасці. Выстава прадстаўлена ДУК “Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Г. Шклярава”.

Нашае жыццё напоўнена знакамі. Мы можам звяртаць на іх увагу (напрыклад, зяленае святло светафора), можам ігнараваць. Некаторыя знакі з’явіліся адносна нядаўна (напрыклад, знак клічніка), некаторыя дайшлі да нас з глыбіні часоў (напрыклад, крыж, трохкутнік, ромб).

Выстава "Два мастакі: размова праз гады"

вкл. .

Мастак — адна з самых старажытных прафесій на зямлі. Мастацтва губляе сэнс, калі перастае ўздзейнічаць. 30 000 гадоў на гледачоў уздзейнічаюць наскальныя малюнкі, зробленыя невядомым мастаком у пячоры Шавэ ў Францыі. Сучасныя мастакі мосцяць масты паміж чалавекам і космасам, спасцігаючы саміх сябе.

Для аўтараў выстаўкі "Два мастакі: размова праз гады" Алеся Цыркунова і Фёдара Шклярава мастацтва — гэта спосаб жыцця. Вялікім цудам сталася тое, што ім пашчасціла сустрэцца, некаторы час хадзіць па адных і тых жа веткаўскіх сцяжынках і вуліцах, а найперш — быць побач духоўна, зведаць разуменне і падтрымку адзін аднаго (рэч даволі рэдкая ў асяроддзі асобаў).

Выстава “У АБ’ЕКТыве”

вкл. .

Аб’ект – аб’ектыў – аб’ектыўнасць… Менавіта гэтыя тры аднакаранёвыя словы сталі завязкай і галоўнай ідэяй новага выставачнага праекта Веткаўскага музея. У адным зале аб’ядноўваюцца, здаецца, цалкам розныя рэчы – фотатэхніка, традыцыйныя строі, бортніцкія прылады, архітэктурная разьба, жаночыя ўпрыгажэнні і фотаздымкі… Менавіта апошнія (фотаздымкі) і становяцца той самай ніццю, якая “сшывае” ў адну прастору розныя па разуменні і паходжанні рэчы.

АБ’ЕКТ – матэрыяльная рэчаіснасць, навакольны свет, які існуе па-за намі і незалежна ад нашай свядомасці. Фотаапарат, які, дарэчы, мае АБ’ЕКТыў, становіцца тым самым сродкам пры дапамозе якога чалавек, фатограф (ён таксама з’яўляецца АБ’ЕКТам) мае магчымасць АБ’ЕКТыўна перадаць рэчаіснасць, у адрозненні ад мастака, які, у большасці, усё ж такі перадае рэчаіснасць суб’ектыўна (ён сам ацэньвае памеры, стан, колер).

Выстава "Агнялікія і агняпальныя"

вкл. .

Вобраз агню ў лёсе і мастацтве Веткі - яркі і выразны. Гэта адна з сімвалічных канстант мясцовай культуры. Агнялікі вершнік на іконе "Архангел Міхаіл-Ваявода" перамагае дух зла ў апошнім баі Апакаліпсісу. І Перамога радасная і пераканаўчая.

Найрэдкая, веткаўская па іканаграфіі агнялікая Багародзіца "Огневидная" - адказвае словам малітвы "Радуйся, заре умного солнца, Радуйся, вместилище божественного огня… Радуйся, свеще, яко тьму бесовскую отогнала еси". Мяркуюць таксама, што Ветка адзіная захавала і развіла старажытную іканаграфію. Помнікі "Огневидной" выкананы ў розных тэхніках, уборах, індывідуальных почырках мастакоў XVIII - XIX стст.

Выстава “МоЯ КУ-КУКОЛКА”

вкл. .

“МоЯ КУ-КУКОЛКА” – новы выставачны праект Веткаўскага музея, мэтай якога становіцца усведамленне лялькі і чалавека як адзінага цэлага. Галоўнае пытанне, якое ставіцца стваральнікамі выстаўкі – як уплывае жыццё чалавека на стварэнне лялькі і як сама лялька ў далейшым стварае лад жыцця лялечніка?

Наведвальнік выставы мае магчымасць пакрокава разгледзець вобразы лялек паводле часавых, культуралагічных, псіхалагічных і семіятычных аспектаў: абрадавыя, батлеечныя, гліняныя, фарфоравыя, прафесійныя тэатральныя, дзіцячыя гульнёвыя і сучасныя аўтарскія інтэр’ерныя лялькі.

Выстава "Хлебам адзіным…"

вкл. .

“Хлебам адзіным…” – новы выставачны праект Веткаўскага музея, які стаў вынікам шматгадовага вывучэння  Культу Хлеба ў жыцці чалавека-земляроба.

Хлеб – найбольш сакралізаваны від ежы, сімвал дабрабыту, шчасця дастатку. Менавіта зерне, каша, хлеб як сімвалы зямнога дастатку чалавека суправаджалі яго на ўсім жыццёвым шляху.

Выстава "Дарога даўжынёю ў 400 гадоў"

вкл. .

Збор друкаваных і рукапісных помнікаў XVI - пачатку XX стст. Веткаўскага музея налічвае сёння больш за 500 адзінак захоўвання.

Пры выглядзе старадрукаваных і рукапісных кніг заўсёды ўзнікаюць шматлікія пытанні. Якімі шляхамі даўжынёю ў 300 - 400 і больш гадоў ішлі яны да нас? Чые лёсы і жыццё падзялялі? Хто трымаў іх у руках, чытаў, захоўваў, аберагаў?

Выстава "Бог сялянскі, хрысціянскі. Бабіцкая ікона"

вкл. .

У Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, з 20 студзеня па 27 лютага 2014 г.

Выстава "Бог сялянскі, хрысціянскі. Бабіцкая ікона" ўяўляе сабой вынік сумеснага праекта двух музеяў Гомельшчыны: Веткаўскага музея стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава і Чачэрскага гісторыка-этнаграфічнага музея.

Выстава "Казка ў дрэве"

вкл. .

Дрэва – адзін з самых архаічных сімвалаў у традыцыйнай культуры. Гэта і Сусветнае Дрэва, і дрэва-мяжа, і дрэва-лекар… У народзе вельмі шчыльна распрацавана размежаванне добрых і нядобрых дрэў, мужчынскіх і жаночых.

Сыходзячы з вопыту шматгадовай збіральніцкай працы Веткаўскага музея, можна смела сцвярджаць, што менавіта дрэвам належала важная лекавая функцыя ў народнай медыцыне. Шматлікія рэцэпты  лекавых адвараў не абыходзіліся амаль ніколі  без пупышак, лісцяў і карэнняў дрэў.

Выстава "Улюблёны ў жыццё"

вкл. .

28 лістапада 2013 г. Веткаўскі музей адзначае 35 год са дня свайго заснавання. Выстава "Улюблёны ў жыццё" прысвечана Фёдару Рыгоравічу Шкляраву - заснавальніку музея, першаму яго дырэктару.

Вобразныя экспазіцыі выстаўкі раскрываюць асобу Фёдара Рыгоравіча. Ён прадстаўлены ва ўсёй разнастайнасці сваёй дзейнасці і захапленняў. За ўсё жыццё Ф.Р. Шкляраў авалодаў дзясяткамі прафесій: столяр, цясляр, маляр, тынкоўшчык, фатограф, разьбяр па дрэве, афарміцель ... І над усім гэтым - запал да малявання з ранняга дзяцінства і да апошніх дзён. Але атрымаць мастацкай адукацыі яму не ўдалося з-за ваеннага і суровага пасляваеннага часу. У 1960-я гады Ф.Р. Шкляраў захапіўся калекцыянаваннем.

Выстава "Не предать забвению…"

вкл. .

Выстава з'яўляецца працягам аўтарскага праекта музея "Голоса ушедших деревень". Вёсак, якіх больш няма на карце свету пасля трагедыі на Чарнобыльскай АЭС. Але, нягледзячы на ​​гэта, памяць пра гэтыя месцы жыве ў запісах, фотаздымках, экспанатах, сабраных падчас экспедыцыйных паездак супрацоўнікаў музея.

Выстава "Сад"

вкл. .

Выстава "САД"– вынік сумеснай дзейнасці гомельскага мастака Аляксандра Лобана і Веткаўскага музея. Аляксандр Лобан – мастак, які спрабуе паказаць не проста вонкавае аблічча наваколля пры дапамозе фарбаў, яго задача – у прамым сэнсе заглыбленне ў нетры прыроды. Туды, адкуль усё бярэцца, з чаго пачынаецца жыццё – у багну. І таму тэхніку для напісання сваіх прац ён назваў ІкеБагна – мастацтва багны, велічнай, таямнічай і дагэтуль неспазнанай.

Выстава "У меня есть тоже патефончик…"

вкл. .

У сярэдзіне XIX стагоддзя ўжо існаваў тэлеграф і фотаапарат. А прылады, якая запісвае і прайгравае гук, па-ранейшаму не было. Толькі ў 1877 годзе Томас Альва Эдысан вынайшаў свой фанограф. З тых часоў апарат пастаянна ўдасканальваўся, і гэтую эвалюцыю часткова можна прасачыць дзякуючы нашай новай выставе.

Выстава "Як ты пішаш буквы, так я - узоры…"

вкл. .

Назву выставе далі словы неглюбскай майстрыхі Настассі Іванаўны Грыньковай. Яна сказала так, калі вучыла ўзорнаму ткацтву "першае пакаленне" навуковых супрацоўнікаў Веткаўскага музея. Мы зноў паказваем ручнікі, на гэты раз толькі бранай тэхнікі ткацтва. Менавіта гэтая тэхніка захавала старажытныя ўзоры-знакі. Многім з іх - больш за чатыры тысячы год. Болей за тое, кампазіцыі арнамента маюць пэўныя паслядоўнасці такіх знакаў-сімвалаў, дзе ацалеў сапраўдны архаічны "сінтаксіс".

Выстава "Вы и нас, трудившихся, не забывайте. Книжная гравюра XVI - XIX вв."

вкл. .

Выстава "Вы и нас, трудившихся, не забывайте. Книжная гравюра XVI - XIX вв." прысвечана дэкору друкаванай кнігі - гравюры. У яе паняцце ўваходзяць як фігурныя, так і арнаментальныя выявы (застаўкі, канцоўкі, ініцыялы).

Гравюра ўзнікае разам з кнігадрукаваннем. Па кнігах XVI - XIX стст., прадстаўленых на выставе можна прасачыць яе эвалюцыю. Калі першыя надрукаваныя кнігі ў XVI ст. ўпрыгожвалі самі друкары, якіх называлі майстрамі "книжного строения", то ў больш позні час (XVII - XVIII стст.) да афармлення кніг прыцягвалі вядомых іканапісцаў, гравёраў.

Выстава "Соль зямлі. Царкоўная гісторыя Гомельшчыны ХХ ст. Асобы, дакументы, артэфакты"

вкл. .

"Соль зямлі. Царкоўная гісторыя Гомельшчыны ХХ ст. Асобы, дакументы, артэфакты" - выставачны праект музея, які праводзіцца сумесна з Гомельскай епархіяй Беларускай Праваслаўнай Царквы і з’яўляецца першай спробай аб’яднаць намаганні музейных супрацоўнікаў і царкоўных гісторыкаў у асэнсаванні драматычнага вопыту мінулай эпохі. Храналагічныя рамкі выставы абмяжоўваюцца 1920 – 1970-мі гадамі, прадстаўляючы перыяд ганенняў, калі царква ў СССР была, па-сутнасці, на мяжы вынішчэння. Зачыненыя і апаганеныя храмы, занядбаныя святыні, дзясяткі тысяч загубленых і замардаваных людзей, якія не адцураліся сваёй веры – гэта ў поўнай меры можна было сказаць і пра наш край, і пра яго жыхароў: простых, чэсных і шчырых людзей. Але не помста і горыч засталася ў іхніх сэрцах. Перад намі людзі, якія жывілі радасцю і дарылі надзею, поўнілі сэрцы агнём веры тых, хто абуджаўся ад хімераў «светлае будучыні» і імкнуўся ўбачыць святло веры, што ззяла праз канкрэтных людзей.

Выстава “Зямля пад воблакамі”

вкл. .

15 студзеня а 16.00 ў цэнтральнай гарадской бібліятэцы імя А.І. Герцэна да 75-годдзя Гомельскай вобласці, у межах праекта “Жывы аўтограф” адбудзецца адкрыццё выставы “Зямля пад воблакамі” з фондаў ДУК “Веткаўскі музея стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф. Р. Шклярава”.

На выставе прадстаўлена 22 работы мастакоў Гомельскай вобласці.

Гомельшчына – гэта ўнікальны і дзівосны куток беларускай зямлі, які любяць і гісторыяй якога ганарацца нашыя жыхары.

У сваіх працах мастакі перадаюць прыгажосць і багацце прыроды гомельскай зямлі. Кожная з работ літаральна пранізана несхаванай любоўю да малой радзімы. Любоў у кожнага з мастакоў мае свае адценні, увасобленыя ў адценні фарбаў.

Выстава “Калі хочацца сонца…”

вкл. .

“Калі хочацца сонца…” – сумесны выставачны праект Веткаўскага музея стараабраніцтва і беларускіх традыцый ім Ф.Р. Шклярава і гомельскага мастака Івана Саладоўніка. Што агульнага ў сучаснага мастака, які працуе ў стылістыцы “сімвалічнага пуантылізму” (альбо “пуантыкалору”) ды народнага ткацтва і вышыўкі? Веткаўскі музей, які вядомы як цэнтр па вывучэнні якраз народнай культуры, не абмяжоўваецца рэтраспектыўным прадстаўленнем традыцыйных відаў мастацтва, але актыўна шукае агульнае менавіта з мастацтвам сучасным. У музеі не цураюцца спалучэння рознажанравых рэчаў, болей таго – феноменаў, якія знаходзяцца ў розных культурных кантэкстах. І гэтая розніца толькі на першы погляд істотная. Нашмат болей агульнага. Узяць хоць бы тэхніку. У канцы ХІХ ст. рэвалюцыйны “пуантылізм”, альбо “дывізіянізм”, як найменавалі яго сучаснікі, за аснову свайго выяўленчага метаду ўзяў каляровую кропку – “пуант”. Карціны мастакоў гэтага напрамку ўяўлялі сабой мазаічнае палатно, створанае з тысячаў асобных каляровых мазкоў. Падобна таму ігла вышывальшчыцы з асобных “крыжыкаў” стварае свой выяўленчы вобраз, і ў ткацкім “кроку” ніці мы назіраем, як з каляровых “цаглінак” нараджаюцца карункі посцілак і дываноў.

Выстава "Ад поля да Покуці" (сімволіка жыцця і ўраджаю)

вкл. .

Нездарма кажуць людзі: як пасееш – так і пажнеш. Жніво станавілася своеасаблівым “момантам ісціны”, калі правяраліся ўсе тыя абрадавыя, рытуальныя і практычныя намаганні папярэдняга каляндарнага перыяду,  якія павінны былі садзейнічаць плёну будучага ўраджаю. Але ўкладаючы ў ніву ўсю сваю сілу, нашыя продкі спадзяваліся не на руплівасць рук, але заўжды лічылі хлеб, які мы ядзім, “божжым” хлебам.Таму жніво багатае сваім песенным рэпертуарам, абрадавымі дзеяннямі, рытуальнымі аб’ектамі, сакральнымі вераваннямі. Таму сімволіка ўраджаю ды ўраджайнасці прысутнічала ў абрадах народнага календара, суправаджала жыццё традыцыйнай сям’і.



Паглядзіце нашу фотагалерэю