Спадчына дзеля будучыні

Веткаўскі музей першапачаткова быў задуманы як музей мастацтвазнаўчага профілю. Гэтыя мясціны — «запаведнік» старажытных ікон і цудоўна дэкарыраваных рукапісаў, як старажытных, так і тых, што выйшлі з-пад рук мясцовых майстроў. Яшчэ да адкрыцця сталых экспазіцый маленькі калектыў праводзіў сотні экспедыцыйных паездак. У выніку ў музея вырасла другое, «ручніковае» крыло: мы адкрылі для сябе і для наведвальнікаў найбагацейшы рэгіён беларускага народнага ткацтва. А яшчэ — сабралі калекцыі касцюма, прыкладаў драўлянага разнога дэкору дамоў. Пачалі запісваць тэхналогіі старажытных па паходжанні традыцыйных відаў мастацтва і рамёстваў — сабралі калекцыю інструментаў і станкоў. Зараз цяжка было б уявіць, як такія разнародныя творы «акадэмічна» змесцяцца побач адзін з другім у адных сценах. Ад этнаграфічнага прынцыпа — прамой цытацыі ўзноўленых інтэр'ераў побыту — таксама адмовіліся. Сталі вывучаць мясцовыя абрады і псіхалогію майстроў, збіраць фальклор — і раптам зразумелі: кожны прадмет, кожны твор традыцыйнай культуры, або, як зараз прынята называць, «артэфакт» — не толькі «факт» мастацтва, але і «тэкст» мастацтва. Нібы сама Традыцыя дазволіла нам размаўляць з ей!

Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый — унікальная з'ява ў культуры Беларусі і Расіі. У аснове музея асабістая калекцыя веткаўчаніна Фёдара Рыгоравіча Шклярава (1925-1988) — ураджэнца Веткі, выхадца са стараабрадніцкага роду, самадзейнага мастака, калекцыянера мясцовай даўніны. Фёдар Шкляраў часта задумваўся пра спадчыну сваіх продкаў, таму што паняцце прыгажосці ў сем'ях стараабрадцаў было неад'емнай часткай і перадавалася з пакалення ў пакаленне. Бачачы вакол сябе багацце унікальных рэчаў, якія былі практычна ў кожным доме, пачаў збіраць іх, усё адразу: каменныя тапары, інструменты, рукапісныя кнігі, карціны сучасных мастакоў, іконы, бісерныя і чаканныя аклады, тканыя ручнікі і інш.

Сярод мноства найцікавейшых экспанатаў у калекцыі Фёдара Шклярава вялікую колькасць складалі помнікі веткаўскай стараабрадніцкай культуры. Майстэрня Шклярава і ўвесь разьбяны дом, пабудаваны ўласнаручна, прыцягвалі вялікую колькасць гасцей, якія прыязджалі здалёк. Дзяржаўныя дзеячы, дыпламаты, журналісты і мастакі захапляліся калекцыяй Фёдара Рыгоравіча.

Улады заўважылі, што калекцыя выклікае цікавасць і ў замежных гасцей, таму ў лістападзе 1978 г. на аснове распараджэння №1711 Гомельскага аблвыканкама было прынята рашэнне аб стварэнні «Веткаўскага музея народнай творчасці» (такую назву музей меў да лютага 2011 г.). Фёдар Рыгоравіч стаў першым дырэктарам музея, будаўніцтва якога працягвалася да лістапада 1987 г. Адначасова і вялася велізарная пошукава-даследчая праца.

Правілы выкарыстання зместам Сайта, апавяшчэнне аб абмежаванні адказнасці, палітыка прыватнасці ў дачыненні да збору і выкарыстання асабістай інфармацыі

Цяперашняе паведамленне ўсталёўвае правілы карыстання дадзеных Сайтам.

Карыстаючыся дадзеным Сайтам, вы выказваеце сваю згоду з правіламі, усталяванымі ў паведамленні.

Размешчаная на старонках Сайта інфармацыя прызначана для вольнага азнаямлення карыстальнікаў сеткі Інтэрнэт.

Інфармацыя прадастаўляецца ў зыходным выглядзе, без гарантый паўнаты або своечасовасці, і без іншых відавочна выяўленых або пэўных гарантый.

由于Vetka市居民FyodorGrigorievichShklyarov的倡议,Vetka市的博物馆成立。他收集的当地古董引起了广泛的关注。决定建立一个国家博物馆。曝光于一九八七年开始。

这些地方的古老历史令人惊叹。在考古地图上,人们可以看到维特卡地区古代人类遗址的名称,这些地点是从公元前十四万年发现的。

Vetka的创始人,“旧信仰”的追随者,以及牧师Kuzma,逃离了莫斯科。他们来到立陶宛大公国领土上的波兰立陶宛联邦,以其宽容而闻名。该分支机构的创立日期称为一千六百八十二年。

在分支的名称上有许多传说。其中最真实的可能直接来自编年史。这条河的名字 — 维特卡 — 给出了这个城市的名字。这很传统。然而,当地的传说更具象征意义。创始人来到河边的这些土地上,当他们选择了一个安置的地方时,他们会在河边放一个图标,决定降落在图标落地的地方。因此,它并没有被忽视,一个分支附着在它上面,因此得名Vetka

博览会位于Vetka主楼三层楼的11个大厅和Gomel分店的四个大厅内。这些复合体被建造为文化空间的比喻模型,并被刻入历史背景中。博物馆收藏非常丰富。存放在博物馆中的艺术作品包括书籍,雕刻,追逐,锻造,编织。所有这些都以成品形式和“在创作过程中”呈现,伴随着独特的本地物品:古老的工具和机器,油漆,图纸和样品,文件。博物馆工作人员不仅寻求恢复仪式或民间传说,还寻求恢复精神背景。博物馆的展览主要以其中的大量图标而着称。 20世纪初的民族志学者他写了关于Vetka的文章:“经常在老信徒的房子里,人们可以看到整个墙壁都是镀金的骚乱图标 — 从地板到天花板…...”。这是为了将寺庙的气氛,天堂般的花园充满神秘的金色光芒,带入他们的家园。

bezh-CNenfrderues

 Яндекс.Метрика