Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый ім. Ф.Р. Шклярава. Ветка, Беларусь

Мінулыя выставы музея

Выстава "Муж. Мужчына. Воін"

Іканапісны вобраз у традыцыйным асяроддзі

Цуд Георгія аб Змие. XIX в.

Слова "муж" перш азначала мужчыну. Паняцці "мужнасць", "мужацца" пазначаюць валявыя і маральныя якасці. "МУЖ" у шлюбе - абаронца сям'і і роднай хаты. Традыцыі выхавання патрыятызму - шмат стагоддзяў. Спрадвеку яна акумулюецца ў вобразах святых воінаў. Адлучаныя адзін ад аднаго сотнямі гадоў і тысячамі кіламетраў яны суіснуюць ў ёй як "усё святое воінства". Само слова "подзвіг"- хрысціянскага паходжання. Сувязь паміж рэальным ратнікам і яго нябесным воінам-заступнікам - у духоўнай сіле, што даруецца зямному салдату: здзейсніць "святую справу", перасіліць сілы зла. Добраахвотны, уласны выбар - "нават і да крыві", гатоўнасць да смерці за ідэю і свабоду, перамогі над духоўным ворагам, вернасць дадзенаму слову і Слову Божаму - аказваюцца мацнейшымі любога злачынства. У XII - XIV стагоддзях ўзнікае цэлы шэраг святых воінаў - ваяроў "за бліжняга свайго". Ідэя нацыянальнай незалежнасці нараджаецца ў крыві і подзвігах. Але для народнай культуры перамога - пераадоленне бяды. Вайна як парушэнне сусветнага парадку абавязкова павінна быць знішчана, а сам свет вяртаецца ў кругаварот стварэння.

Сотні святых мужоў ўстаюць ў адвечнае кола - кола календара земляробчага. Георгій Пераможца адмыкаў веснавую зямлю, грозны Ілля распараджаецца надвор'ем, Мікола - адварочвае беды і сам з'яўляецца ідэалам мужчыны - гаспадара, мужа, бацькі, патронам майстэрства - рамёстваў і земляробства, абаронцам удоў і дзяцей.

Чытаць далей

Выстава "Шыццё жэмчугам і бісерам"

Абраз «Маці Божая Казанская»

Яшчэ з часоў ранняга хрысціянства самым распаўсюджаным выглядам іконашанавання было ўпрыгожванне абразоў. З асаблівай цеплынёй "апраналі" іконы Багародзіцы, дадаючы да іх завушніцы, крыжыкі, маністы, у знак падзякі і любові. Існавалі і іншыя іконныя ўпрыгажэнні, якія імітавалі жаночы ўбор, гэта такія як, напрыклад, шытыя аклады, якія называлі "рызамі", "адзеннем". Асноўным матэрыялам, з якога выраблялі аклады, быў жэмчуг. Здаўна жамчужныя іконныя ўпрыгажэнні - рукадзелле жаночае. У XIX стагоддзі для вырабу акладаў жэмчуг часцей сталі замяняць бісерам - больш даступным матэрыялам. Вырабы з бісеру, якія ніколькі не пахмурнелі з часам, і цяпер дзівяць вытанчанасцю і прыгажосцю. На нашай выставе прадстаўлена 34 прадмета.

Гэта калекцыя абразоў ў акладах, шытых бісерам і жэмчугам, асобныя прадметы побыту, таксама аздобленыя вышыўкай з бісеру. На выставе мы прапануем вам атрымаць рэдкую магчымасць убачыць рэчы, створаныя больш за сто, а то і за дзвесце гадоў таму назад, менавіта ў тым выглядзе, у якім яны выйшлі з рук майстрыхі.

Подробнее

Выстава "Па шляхах старажытных радоў…"

Ф.Р. Шкляров ў гасцях у старавераў

Ідэя нашай выставы аформілася як вынік працы калектыву Веткаўскага музея народнай творчасці за апошнія тры гады ў сферы збіральніцкай, даследчыцкай, асветніцкай дзейнасці. Гэтак жа называецца і шматгадовы праект Веткаўскага музея. Ён вырас з экспедыцыйных традыцый, закладзеных яшчэ заснавальнікам музея Фёдарам Рыгоравічам Шкляравым. Ад пачатку заснавання калектыў музея вызначаў экспедыцыі прыярытэтным напрамкам сваёй дзейнасці. Цікава, што калі ў 1978 годзе пад экспазіцыю музея вылучылі паўразбураны будынак былога жылога дома купца Грошыкава, для фондавых калекцый у ім не планавалася асобных памяшканняў. Разлічвалі, што дзейнасць музея будзе абмяжоўвацца толькі экспанаваннем ужо сабраных рарытэтаў. Аднак, на самой справе, усё толькі пачыналася.

Сёння ў актыве музея - запісы і экспанаты з 265 населеных пунктаў 18 раёнаў 4 абласцей Беларусі, Расіі, Украіны. Некалькі экспедыцый з Веткі прайшлі ўздоўж старажытных славянскіх рэк: Сажа, Бесядзі, Іпуці і іх прытокаў. Удзельнічалі ў экспедыцыях археолагі, этнографы, фалькларысты. Абагульненне вопыту, а таксама лепшыя знаходкі 2009 - 2010 гадоў, рэстаўраваныя іконы, расшыфраваныя ўзоры, унікальныя запісы з фондаў Веткаўскага музея народнай творчасці, які з гэтага года носіць імя свайго заснавальніка - Фёдара Рыгоравіча Шклярава, на адкрытай сёння выставе.

Подробнее

Выстава "Любили раньше чаёвничать"

ЧайнаяСамо з'яўленне гарбаты авеяна легендамі. Часцей за ўсё спасылаюцца на тую, згодна з якой першымі сталі ўжываць настой лісця пастухі на поўдні Кітая, звярнуўшы ўвагу на жывёл, якiя скубуць лісточкі з кустоў і становяцца больш бадзёрымі. Гісторыя гарбаты выносіць нас у Кітай, дзе ўжо ў 2700 г. да нашай эры ў адным кітайскім рукапісу згадваецца пра гарбату. Па адной з легенд ў 1737 г. да нашай эры кітайскі імператар кіпяціў ваду ў сваім садзе. У закіпеўшую ваду ад парываў ветру з куста зляцела некалькі лісточкаў. Ён паспрабаваў ваду і прыйшоў у захапленне ад прыемнага смаку і далікатнага паху. Так была адкрыта гарбата.

Сёння гарбата стала адным з самых папулярных напояў у свеце. У Еўропу першыя звесткі пра гарбату праніклі ў 1584 г. Яго распаўсюджванню спрыялі паслы. Першапачаткова, у XVI ​​ст. гарбата з'явілася ў Партугаліі, затым у XVII ст. ў Галандыі і Англіі. У гэтым жа стагоддзі чай з'явіўся і ў Маскве.

Назва "чай" пайшла ад кітайскага слова "ча", што значыць малады лісток (з чайнага куста зрываюць толькі почку і два самых верхніх ліста).

Чытаць далей

Паглядзіце нашу фотагалерэю

Copyright © "Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый" г. Ветка, Беларусь - 2012 - 2019.
Усе правы абаронены. Капіраванне матэрыялаў дазволена толькі са спасылкай на сайт-крыніцу.